Przy wyborze mieszalnika przemysłowego do sypkiej karmy dla zwierząt o zmiennych wielkościach wsadu decydujące znaczenie mają przede wszystkim użyteczny zakres stopnia napełnienia, osiągalna jakość mieszania, różnorodność receptur oraz możliwość czyszczenia. Mieszalnik musi wytwarzać wystarczająco homogeniczną mieszaninę zarówno przy najmniejszym, jak i przy największym przewidzianym wsadzie. Rzeczywiście dopuszczalne minimalne i maksymalne stopnie napełnienia nie wynikają zatem wyłącznie z objętości nominalnej, lecz muszą zostać ustalone na podstawie konkretnych receptur, właściwości surowców i czasów mieszania.

Szczególnie ważna jest jakość mieszania i jej powtarzalność. Uogólnione granice CV dla składników głównych i mikroskładników nie są powszechnie obowiązujące; zależą one od receptury, metody analitycznej, pobierania próbek oraz stosowanego systemu zapewnienia jakości. GMP+ ocenia przy pośrednich badaniach homogeniczności CV nieprzekraczający 8% jako dobry, a wartości między 8 a 12% jako akceptowalne. W przypadku krytycznych dodatków paszowych lub środków leczniczych mogą być wymagane bardziej rygorystyczne, oparte na ryzyku wymagania. Decydujące jest, aby operator wykazał przydatność mieszalnika do przewidzianych wielkości wsadu i regularnie ją weryfikował.

Typ mieszalnika i geometria narzędzia mieszającego muszą być dopasowane do produktu. Gęstość nasypowa, rozkład wielkości ziarna, płynność, wilgotność, udział tłuszczu, kohezja i ścieralność wpływają na czas mieszania, skłonność do rozdzielania się i zużycie. Przy silnie zmiennych stopniach napełnienia korzystna jest geometria, która wytwarza wystarczający ruch produktu również przy niskim napełnieniu i nie dopuszcza do powstawania niezmieszanych obszarów. Napędy regulowane częstotliwościowo mogą pomóc dostosować prędkość obrotową do receptury i stopnia napełnienia. Wyższa prędkość obrotowa nie poprawia jednak automatycznie jakości mieszania i może uszkadzać wrażliwe składniki, na przykład kruche granulaty lub ekstrudaty.

Mikroskładniki, takie jak witaminy, enzymy, aminokwasy lub pierwiastki śladowe, wymagają dokładnego dozowania i często odpowiedniej strategii premiksowania. Przy bardzo małych udziałach stopniowe rozcieńczanie geometryczne może być bardziej niezawodne niż bezpośrednie dodanie do całego wsadu. Ciecze, takie jak oleje, tłuszcze, melasy lub preparaty enzymatyczne, powinny być rozprowadzane drobno przez odpowiednio umieszczone dysze, a ich ilość powiązana z rzeczywistą wielkością wsadu. W przeciwnym razie, zwłaszcza przy małych wsadach, istnieje ryzyko lokalnego przewilgocenia, zwilżenia ścian lub tworzenia się grudek.

Przy częstych zmianach receptur opróżnianie resztkowe, dostępność i czyszczenie są równie ważne jak sama wydajność mieszania. Zbiornik i narzędzia mieszające powinny mieć możliwie mało stref martwych; wylot, uszczelnienia i powierzchnie mające kontakt z produktem muszą być dobrze dostępne lub zaprojektowane pod kątem odpowiedniej metody czyszczenia. Czyszczenie na mokro może być sensowne, ale wymaga bezpiecznego następczego suszenia, aby nie powstawały ryzyka mikrobiologiczne ani produktowe. Rozporządzenie UE dotyczące higieny pasz wymaga, aby instalacje i wyposażenie umożliwiały czyszczenie, minimalizowały zanieczyszczenia krzyżowe, a mieszalnie wytwarzały odpowiednie homogeniczne mieszaniny dla danego zakresu wagowego lub objętościowego.

Do wyboru należy również otoczenie instalacji. Technika dozowania, ważenia, transportu i mieszania musi dać się połączyć z zarządzaniem recepturami oraz identyfikowalnością wsadów i surowców. Należy rejestrować co najmniej zastosowane surowce, wsady, ilości, czasy mieszania oraz ewentualnie dalsze dane procesowe istotne dla jakości. GMP+ wymaga określenia minimalnej i maksymalnej objętości oraz czasów mieszania, a także sprawdzenia skuteczności mieszalnika przy pierwszym uruchomieniu, a następnie w odstępach opartych na ryzyku.

Przy pylących lub palnych surowcach konieczna jest dodatkowo koncepcja ochrony przeciwwybuchowej. To, czy wymagana jest konstrukcja ATEX, odciążenie ciśnieniowe, inertyzacja czy inne środki, wynika z oceny ryzyka i parametrów materiałowych danej receptury. Materiały odporne na ścieranie lub okładziny mogą być sensowne przy składnikach mineralnych i ściernych; w przypadku receptur tłuszczowych lub lepkich na pierwszy plan wysuwają się natomiast jakość powierzchni, prowadzenie temperatury i zapobieganie przywieraniu.

Ostateczny wybór powinien zostać zwalidowany na rzeczywistych recepturach przy minimalnym, typowym i maksymalnym stopniu napełnienia. Oprócz homogeniczności należy przy tym ocenić czas mieszania, rozkład mikroskładników, wprowadzanie cieczy, opróżnianie resztkowe, czyszczenie oraz ewentualne rozdzielanie się podczas wyładunku. Dopiero współdziałanie odpowiedniej techniki mieszania, dopasowanej peryferii i udokumentowanego prowadzenia procesu gwarantuje elastyczną i odtwarzalną produkcję karmy dla zwierząt.