Rozluźnianie proszku za pomocą wtrysku powietrza
Impulsy sprężonego powietrza mogą przywrócić płynność zablokowanym materiałom sypkim. Zatory i mostki tworzą się głównie w stożku silosów. Powietrze przepływa przez przestrzenie między cząstkami. W ten sposób zmniejszają się siły tarcia i kohezji. Dzięki wprowadzeniu powietrza można je zmniejszyć, a materiał sypki, napędzany grawitacją, może znów płynąć.
Przy wystarczającej ilości powietrza materiał sypki może przejść w stan fluidyzacji. Wówczas zachowuje się on w przybliżeniu jak ciecz o niskiej lepkości. Mówi się o fluidyzacji, gdy siła nośna strumienia gazu niemal całkowicie kompensuje rzeczywistą masę cząstek.
Prostym równaniem modelowym opisującym przepływ przez spoczynkowe złoże sypkie jest równanie Erguna:
Δp/L = 150 · (1− ε)2 /ε3 · μ · u/(dp)2 + 1,75 · (1− ε) /ε3 · ρf · u2/dp
- Δp to strata ciśnienia na długości złoża L
- ε to porowatość
- μ to lepkość płynu,
- u to prędkość powierzchniowa. Prędkość powierzchniowa to pozorna prędkość przepływu płynu przez przekrój poprzeczny, przez który przepływa
- dp to średnica cząstki
- ρf to gęstość płynu
Gdy strata ciśnienia na wysokość odpowiada w przybliżeniu sile ciężaru nasypu, osiągana jest minimalna prędkość fluidyzacji. Powyżej tej prędkości tworzą się pęcherzyki gazu, a proszek wykazuje wyraźnie zachowanie podobne do cieczy.
W wyniku tego silnie napowietrzone proszki o bardzo drobnych cząstkach mogą w sposób niekontrolowany wydostawać się przez małe otwory. Mówi się wtedy o zjawisku flushing, czyli trudnym do opanowania, płynnym wypływaniu.